schoolsthatrock
Ontvou Luke se sukseverhaal. Op die foto saam met Luke en Mario, is Bertie van Greunen, mede-afrigter.
Luke Strydom is 13 jaar oud, in Worcester Primêre Skool en in Graad 7. Luke is op die outismespektrum. “Ons is nie almal dieselfde nie, soortgelyk maar nie identies nie.”
– Emile Gouws, ambassadeur vir outisme en self op die spektrum. Die Amerikaanse vereniging, Autism Support Network, se slagspreuk is: “Autism is not a disability, but a different ability.” Om hierdie rede behels outisme ook nie bloot ’n eenvoudige en vinnige diagnose en siedaar behandeling kan begin nie. Om ’n akkurate diagnose te maak, verg ’n uitgebreide proses en uiteindelik is dit net ’n ervare mediese spesialis wat die diagnose mag maak. Daarna is daar ’n hele span wat betrek word om die kind wat op die outismespektrum is, by te staan. Hier volg Luke se ongelooflike suksesverhaal.
Elke ouer behoort hierdie suksesverhaal te lees, soos geskryf deur Luke se ma, Cecile Strydom.
“Luke se verhaal is ‘n bewys van God se goedheid en getrouheid. Sy verhaal was nog altyd niks minder nie as ongelooflik. Selfs terwyl ek dit skryf, voel dit steeds onwerklik hoe ongelooflik goed God vir ons seun was en steeds is. Soos daar in Jeremia 29:11 geskrywe staan: “Ja, Ek ken die planne wat Ek vir julle het,” is die uitspraak van die Here. “Dit is planne van voorspoed, en nie teenspoed nie, om aan julle ‘n toekoms van hoop te gee.”
“Ons het hierdie belofte in Luke se lewe sien ontvou. Dit is ‘n reis waarvoor ons vir ewig dankbaar sal wees. Niks is waarlik vir God onmoontlik nie. Ek wens ons kon al die engele noem wat God oor Luke se pad gestuur het om hom te lei, te help en hom op te hef. As die deel van ons storie selfs een persoon help om minder alleen te voel en hulle ‘n sprankie hoop gee, dan het ons gedoen wat ons veronderstel was om met ons getuienis te doen.”
Vierjarige ouderdom
“Op vierjarige ouderdom het ons opgemerk dat hy nie soos ander kinders van sy ouderdom was nie. Hy het gesukkel om met maats te skakel, en sy angsvlakke was oorweldigend. As ouer is dit hartverskeurend om te sien hoe jou kind sukkel. Ons het besef ons moet hulp soek.”
“Hy het gesukkel om sosiaal aan te pas. Hy wou nie oogkontak maak nie en het baie minder sosiaal voorgekom as ander kinders. Soms het hy intense woedebuie gehad wat ons hulpeloos laat voel het. Boonop het Luke skaars geslaap – selfs as ‘n baba. Ek en Mario, my man, het skofte geneem, net om ‘n paar uur slaap te kry. Ons het in ‘n konstante toestand van uitputting geleef.”
“Eendag het ons van ‘n verjaardagpartytjie huistoe gery, en ek het swaarmoedig gevoel. Weereens was Luke weg in sy eie klein wêreldjie. Terwyl al die ander kinders saam gespeel het, het hy op die kantlyn gebly, heeltemal verwyder van die groep.”
“My pa, wat jare lank in die onderwys was, was die eerste persoon wat ek gebel het. “Pa, ek dink iets is fout met Luke,” het ek gesê. Daardie oomblik is vir altyd in my geheue geëts. My pa het ‘n oomblik stilgestaan voordat hy gesê het: “Ciela, ek weet. Ek het dit nou al ‘n rukkie opgemerk, en ek het gewag vir jou om te bel.” En dit was dit – ek kon nie meer die trane terughou nie. Ons is dankbaar vir my pa, Louis, wat ons deur die vroeë skooljare gelei het. Sy ervaring in spesiale behoefte-onderwys was van onskatbare waarde, en ons is dankbaar vir sy wysheid en ondersteuning.”
Mario, het aanvanklik gesukkel om die situasie te verwerk
“My man, Mario, het aanvanklik gesukkel om die situasie te verwerk. Hy het aanhoudend gesê daar is niks fout met Luke nie, en het daarop aangedring dat hy net ‘n tipiese, energieke seuntjie is. Maar een aand het ek by hom gaan sit en gesê: “Met of sonder jou, gaan ek hulp vir Luke kry. Wat is die alternatief? Teen die tyd dat hy sestien of ouer is, sal ons ‘n seun hê wat nooit die kans gehad het om homself te verstaan nie.” Later die aand het Mario by my op die bank aangesluit en gesê: “Goed, kom ons laat Lukie evalueer.”
“Neurodiversiteit het destyds sentrums in die Paarl en Worcester gehad, waar hulle saam met Luke begin werk het. Hulle het hom by sy kleuterskool, Worcester-Oos, waargeneem en hulle verslag het bevestig wat ons die hele tyd vermoed het. Die resultate van die ADOS-2-evaluering wat gedoen is, het duidelik ‘n diagnose van ‘n outistiese spektrumversteuring bevestig. Dit is ‘n vroeë aanvang neuro-ontwikkelingsdiagnose wat vanaf geboorte teenwoordig is en lewenslank is. Dit verwys prakties na die sosiaal verswakte kwaliteit van Luke se kommunikasie-, interaksie- en verbeeldingsvaardighede. Daardie verslag was ‘n bepalende oomblik vir ons, een van daardie kere wat jy dink: Goed … Wat nou? Die pad vorentoe het onoorkomelik gelyk.”
Ek haat rugby
“Mario het dit besonder moeilik verwerk, veral die dag toe Luke gesê het: ‘Ek haat rugby! Almal sweet op my!‘ Hy was net in graad R, maar daardie dag moes Mario sy droom laat vaar om sy seun van die kantlyn af aan te moedig. Ons het tot aksie oorgegaan met terapie-sessies – sielkunde, arbeidsterapie en spraakterapie. Dit het nie lank geneem vir ons om die waarheid van die gesegde te leer, ‘Dit verg ‘n dorpie.‘ Ons is dankbaar vir die dorpie wat God vir ons gegee het en wat ons langs die pad ondersteun het – familie, vriende, terapeute en onderwysers wat in Luke geglo het en hom gehelp het om sy volle potensiaal te bereik.”
“In Graad R het dinge vir Luke begin ontrafel. Halfpad deur het ons besluit om hom na ‘n ander skool te neem. Selfs dit het nie gehelp nie. Luke het so angstig geword dat hy onder tafels weggekruip en geweier het om skool toe te gaan. Die eise van skoolwerk en stilsit was vir hom oorweldigend. Dit het veroorsaak dat sy angsvlakke die hoogte ingeskiet het.”
“Ek onthou een middag toe ons hom gaan haal het, en ek gevra het: “So, hoe was die skool vandag? Het jy lekker met die ander kinders gespeel?” Hy antwoord: “Ja, ek en oom Shorty het vandag hard gewerk.” Dit het geblyk dat Luke tydens reses nie met die ander kinders gespeel het nie; in plaas daarvan het hy oom Shorty gehelp om die skoolterrein skoon te maak. Hy was versot daarop.”
Aanleg gehad om met volwassenes kontak te maak
“Luke het ‘n aanleg gehad om met volwassenes kontak te maak. Hy was soos ‘n bietjie ‘volwasse’. En so uitdagend soos dinge was, was daar baie oomblikke wat hy ons laat lag het. Ek het een oggend gaan sit en begin skryf. Dit het soos terapie gevoel – ‘n manier om alles wat ons deurgemaak het, te verwerk. Ek het ons reis begin dokumenteer, en dit het duidelikheid en begrip aan dit alles gebring. Luke het ook sy eie manier om dinge hanteer.”
“Hy sou in verskillende karakters induik en Mario en ek sou elke karakter omhels. Vir ‘n hele jaar was hy ‘n ‘vullisman’, en vir twee jaar was hy ‘n ‘weermagman’. Hy het ons erf met soveel toewyding gepatrolleer dat almal in die buurt Luke geken het. “Oupa” Manie het selfs vir hom ‘n ou weermaghelm gegee, en een middag het my pa hom na die bos geneem, waar Luke die terrein ‘gepatrolleer‘ het.
Koerant en ‘n koffie
“Een oggend, op pad skool toe, het hy daarop aangedring dat ek vir hom ‘n koerant en ‘n koffie koop. Volgens hom is dit hoe ‘n uitvoerende hoof werk toe gaan. So, daar laai ek my graad R-seun af met sy koffie en koerant in die hand. Luke het ook die gewoonte gehad om vir my en Mario na sy kamer te roep vir “vergaderings”. Hy het ons laat sit en dan bespreek hy wat ook al hy in gedagte het. Luke se graad 1-jaar was ‘n opdraende stryd. Hy het gesukkel om te leer. Hy kon nie lees of skryf begryp nie. Ten spyte daarvan dat sy onderwyser haar alles gegee het, het dit gelyk of hy niks begryp nie. Dit is toe dat ons besef tuisonderrig kan die antwoord wees.
Ons het vir ‘n tutor geadverteer en die lieflikste jong onderwyser gevind. Luke se reaksie was om homself in sy kamer toe te sluit of haar uit die huis te sluit. Baie oggende moes ek alles laat en terugjaag huis toe om haar te “red”. Uiteindelik het sy bedank. Ons het weer met ‘n nuwe tutor probeer, maar selfs met haar meedoënlose pogings het die resultate nie verbeter nie. Daarna het ons ‘n laagtepunt bereik.”
Ons was gedreineer
“Ons was gedreineer – fisies, emosioneel, geestelik – alles hang aan ‘n draadjie. Verwerping, harde woorde en elke veroordelende blik het ons afgekap. Mense het hom net nie verstaan nie. Vir sommige was hy bloot “stout” of “ongedissiplineerd”. Op ‘n dag het ek besluit om Luke saam te neem na Pick n Pay. Ek kon sien hy was nie gemaklik nie, maar ek het gedink dit sou ‘n vinnige reis wees. Terwyl ons deur die gange stap, kon ek sy oë sien ronddwaal – daar was te veel geluide, te veel reuke. Dit was ‘n sensoriese oorlading – die perfekte storm. Op pad uit het Luke voor die trollie gestap, en ek het dit per ongeluk agter in sy hakskeen gerol. Dit was die breekpunt. Hy het dit verloor, die trollie omgekantel en kruideniersware oral gestrooi.
‘n Ouer man het nader gekom, en vir ‘n oomblik het ek met verligting gedink dat hy gaan help. Maar in plaas daarvan het sy woorde my verpletter. “Ouers soos JY is die rede waarom hierdie land nêrens heen gaan nie. Gee daardie kind ‘n wegkruipplek!” Toe ek by die motor kom, het my trane vrylik gevloei. Luke, met sy sagte wit krulle en groot blou oë, kyk na my en sê: “Mamma, ek is so jammer. Dit was net te veel vir my.” Ek fluister: “Alles sal reg wees.” Dit was net een van die ontelbare hartverskeurende oomblikke.
Groot ineenstorting
Een aand by die huis, toe Eben (sy boetie) nog ‘n baba was, het Luke ‘n groot ineenstorting gehad. Ek het weggehardloop en in my slaapkamerkas weggekruip en my ma in trane gebel. “Ek kan dit nie meer doen nie,” snik ek. Haar woorde was eenvoudig, maar diepgaand: “Ciela moenie moed opgee nie. Neem ‘n stuk van Lukas se klere, salf dit met olie en sit dit onder sy kussing. Praat LEWE oor jou kind.” Ek het presies dit gedoen, en God het my krag hernu, en Hy het ons deur die jare voortdurend versterk.”
“In graad 3 het Langerug Skool pas sy eerste Outismespektrum-versteuringsklas geopen. My sewejarige seuntjie met ‘n engelgesig het my selfs teen die muur gedruk. Maar Langerug het hom verwelkom. Binne twee weke het alles begin verander. Luke het gevoel dat hy behoort. Hy was nie meer so alleen nie, en dinge het in plek begin val. Dit was ‘n wonderwerk vir Luke. Die personeel het hom met ope arms verwelkom, en vir die eerste keer het hy gevoel dat hy behoort. Langerug het ‘n veilige en koesterende omgewing verskaf wat Luke in staat gestel het om te floreer.”
NIKS vir God onmoontlik
“Soos Psalm 127:1-2 sê, “As die Here die huis nie bou nie, werk die bouers tevergeefs… Tevergeefs staan jy vroeg op en bly laat wakker en swoeg vir kos om te eet—want hy gee slaap aan diegene wat hy liefhet.” Ons het geleer dat NIKS vir God onmoontlik is nie. Hy rig ons paaie en Hy het ons lief. Hy het ons deur elke terugslag gelei, en ten spyte van elke kritiese blik en oordeel van die publiek, het ons steeds Sy teenwoordigheid gevoel.
Teen graad 5 het Langerug ons ingeroep met onverwagte nuus. Hulle het gedink Luke is gereed vir hoofstroomskool. Ons kon dit nie glo nie, maar het besluit om ‘n proeflopie van twee weke te doen. Aanvanklik het hy die idee van hoofstroomskool weerstaan, maar ná baie gebed van ons kant het hy uiteindelik besluit om dit ‘n kans te gee. En die res is geskiedenis. Luke het in graad 6 by ‘n hoofstroomskool aangesluit, vriende gemaak, rugby gespeel en elke uitdaging reguit aangepak. Vandag is Luke ‘n selfversekerde en bekwame jong seun wat tallose struikelblokke oorkom het. Mario het ‘n diepgewortelde passie vir die kuns van karate, en hy het Luke aangespoor om dit te probeer.”
Karate begin doen
“In 2020 het Luke saam met sy pa karate begin doen. Dit het sy gelukkige plek geword. Die uniform, die dissipline, die sport self. Hy het dit soos ‘n vis in die water geneem en ‘n natuurlike talent getoon. Luke het gefloreer. Vandag het hy ‘n pers gordel. Mario het Luke toewyding en deursettingsvermoë geleer. Hy was saam met Johnny Cardoso Luke se afrigters en mentors.”
“Verlede jaar het Luke ons almal geskok deur goud by die Suid-Afrikaanse Karate Kampioenskappe te wen! En toe kom die e-pos – Luke word genooi om Suid-Afrika vanaf 4 tot 13 Augustus in Chiba, Japan te verteenwoordig! Ons was verheug! Ons het elke stukkie van ons spaargeld gestort om hierdie droom ‘n werklikheid te maak, maar ons het steeds ‘n tekort. Daarom deel ons Luke se storie.
Na alles wat hy oorkom het, verdien hy hierdie kans. Ons vra jou om ons te help om dit te laat gebeur en saam met ons hierdie ongelooflike droom in werklikheid te omskep. By voorbaat dankie dat jy deel was van Luke se reis. Soos ons Luke se storie deel, hoop ons dat dit ander inspireer om aan hoop vas te hou en op God se goedheid te vertrou. Ons is dankbaar vir jou ondersteuning en aanmoediging, en ons sien uit daarna om te sien hoe Luke se drome ‘n werklikheid word.”
Dankie dat jy deel was van Luke se reis. -Cecile Strydom
Indien jy graag ‘n skenking wil maak vir Luke se reis na Japan, klik gerus op https://lukestrydom.co.za/ en klik dan op Buy a Luke Hope Ticket.
Lees meer skolenuus: https://schoolsthatrock.co.za/
Foto’s verskaf
Become a Sponsor
